در فراروان­شناسی پره کوگ نیش[1] با معانی و مفاهیم آینده­نگری و یا نگاه دوم مورد استفاده قرار می­گیرد و نوعی از ادراکات خارج از حس است که متضمن کسب اطلاعات از حوادث آینده هم هست که در شرایط کنونی نه در دسترس هستند و نه به صورت طبیعـــی می­توان حالا این آگاهی­ها را از راه حواس پنجگانه و یا از طریق روش­های فیزیکی و طبیعی کسب کرد. در جوار این واژه، لغاتی مانند پره مونیشن[2] و پره سنتی منت[3] وجود دارند که نمایانگر یا مدعی کسب اطلاعات در آینده از طریق احساس و هیجان می­باشند.

اصالت یا حقانیت وجود آینده­نگری مانند سایر انواع و اشکال ادراکات خارج از حسی مشابه با روندهای خالص و ناب فیزیولوژیک هنوز مورد قبول اکثریت دانشمندان و جریان معمول و متداول مباحث قابل طرح در دانشگاه­ها و مؤسسات علمی قرار نگرفته است، زیرا براساس یک اصل برای علمی بودن، این پدیده­ها در صورت نیاز بایستی قابل تکرار بوده باشند.

تحقیقات علمی در زمینه انواع ادراکات خارج از حسی (ESP) با اشکالات متعددی مواجه می­شوند، زیرا در بیان و تعریف این پدیده­ها به عبارات و مطالبی تکیه یا اشاره می­شود که مغایر و در تضاد واضح با اصول علمی هستند. اصل علت و معلولی یا علیّت یکی از پایه­های علم روز است. پیش­بینی یا پیشگوئی این اصل را نقض یا به شدت جریحه­دار می­کند، زیرا به پیدایش معلول، قبل از تأثیرگذاری یا عمل علت اشاره می­کند. باری، حتی اگر بخواهیم در مورد احتمال وجود چنین پدیده­هائی به قضاوت بپردازیم و از خاطره و حافظه خویش کمک بگیریم. در اینجا و در متن ریاضی و­حساب احتمالات­چند عامل تمایل­به خطا و­تمایل یکسویه نگر وجود دارند­که

بصورت ظاهری و کاذب می­توانند یا­محتمل است که پژوهشگران را در شناخت و­معرفی آینده­نگری­دچار اشتباه سازند.

نگاهی به باورهای موجود و معمول

بسیاری از پدیده­های روحی که با متخصصان فرا روان­شناسی در میان گذاشته می­شوند، به صورت واضح با آینده­نگری و پیشگوئی مرتبط یا مربوط می­شوند. مثلاً:

* در 1777 خواب یا رویا که با عنوان پدیده­های روحی شگرف و قابل تعمق به مسئولان آزمایشگاه پژوهش­های فرا روان­شناسی در دانشگاه دوک در آمریکا ارائه شده بودند، در 75% موارد در طبقه­بندی صحت پیشگوئی و پیش­بینی قرار می­گرفتند.

* در بین 1513 مورد که افرادی در شرایط بیداری به یک احساس پدیده روحی عجیب، غیرعادی و یا غیرمتعارف رسیده بودند و­موضوع ادراک خویش را به آزمایشگاه دوک ارائه کرده بودند، به میزان 60% در حوزه آینده­نگری و پیشگوئی قرار می­گرفتند.

* در یک مجموعه دیگر از 157 پدیده عجیب که توسط کودکان احساس و­گزارش­شده بودند، در­52% خواب­های پیشگویانه بودند.

* در یک گزارش دیگر، 52% از پدیده­هائی که توسط کودکان گزارش شده بودند، جزء الهامات[4] پیشگویانه قرار گرفته بودند.

* در یک مجموعه 1000 گزارشی در زمینه پدیده­های غیرمتعارف و گزارش شده در آلمان، آمار مشابه 52% در محدوده پیشگوئی و آینده­نگری به دست آمد.

* در یک بررسی مشابه در 300 نفر در انگلستان، 34% به صورت واضح از مقوله پیشگوئی بودند.

شواهد

جمع­آوری موارد

در ثبت تاریخ و شواهد تاریخی، انسان با موارد متعددی برخورد می­کند که حالات روشنی از پیشگوئی و آینده­نگری هستند. بر تمام این موارد این باور حاکم است که آنها نوعی نگاه کردن به آینده هستند اگر این دسترسی به آینده از راه دیدن بوده باشد، در طبقه­بندی DEJA-RU و یا احساس رویت قبلی، یک فرد یا یک منظره است که واقعاً برای اولین بار مشاهده آن صورت می­گیرد. گاهی از طریق دیدن رؤیاست که مسأله دقیقتر با مضمون آینده­نگری منطبق است.

اولین مجموعه از این موارد و بررسی انتقادی در آنها که موارد خود به خود تلقی می­شدند توسط انجمن تحقیقات روحی انگلستان صورت گرفت. بررسی این موارد توسط یا زیرنظر مسئول وقت این مؤسسه پژوهشی که در سال­های حدود 1888 با الئانور سیدگ ویک[5] بود، انجام شدند و در سال 1938 بار دیگر با سرپرستی هربرت سالت مارش[6] تحقق پیدا کردند. سیدگ ویک بر این باور بود که برای نتیجه­گیری در مسأله­ای به این مهمی و گسترده­ای، به پژوهش­های بیشتری نیاز هست. سالت مارش در این زمینه اظهار داشت که: هرچند با موازین و معیارهای پژوهش در سایر زمینه­ها- از جمله امکان تکرار آنها در زمان­های دلخواه- شرایط برای اظهارنظر قطعی و قابل دفاع در این زمینه­ها وجود ندارند، با این وجود تحقیقات بیشتر و گسترده­تر مفید به نظر می­آیند. بعدها نیکول از انجمن تحقیقات روحی انگلستان[7] انتقاداتی را به روش تحقیق در این موارد وارد ساخت. از جمله در مورد برخی از موارد بسیار مشخص از این گزارش­ها فاصله بین وقوع واقعه و ثبت آن به سالیان درازی می­رسید.

یک مهندس هوانوردی با نام ج. و. دون[8] برای مدتی طولانی هر روز صبح مضمون خواب­های شب قبل خود را با دقت یادداشت می­کرد و در روزهای بعد اتفاقاتی را که برای وی صورت می­گرفتند و یا اخباری را که در روزنامه­ها در ارتباط با آن به وقوع می­پیوستند، یادداشت می­کرد. در سال 1927 او نتیجه یافته­های خود را با یک نظریه در کتابی با عنوان تجربیاتی در متن زمان منتشر کرد. در این کتاب اعلام شده بود که در مجموع در 10% موارد مشاهدات او در شرایط رؤیا، با حوادثی که چند روز بعد در زندگی وی به وقوع پیوسته بودند، و یا در رسانه­های همگانی به ویژه روزنامه­ها نوشته شده بودند، همسوئی به نظر می­رسید. در این کتاب دون نتیجه­گیری کرده بود که خواب­های پیشگویانه یا آینده­نگرانه فراوان هستند، ولی از آنجا که مردم درست روز بعد از خواب یا­رویا دیدن شرح دقیق و­کامل آن را ثبت نمی­کنند، بسیاری از این موارد پیشگوئی نادیده گرفته می­شوند. پس از انتشار این کتاب، چند نفر که مشتاق این رویاهای آینده­نگرانه بودند در جوار او به ثبت رویاهای خودشان پرداختند و میزان همبستگی بین آنها را با وقایع بعدی که مرتبط با آنها تصور یا تلقی می­شدند یادداشت کردند و به درجاتی از نتایج مثبت هم رسیدند. در حالیکه نظریه دون اثبات شده به نظر می­رسید، در سال 1933 چند تحقیق مستقل و بسیار دقیق که در این زمینه صورت گرفتند، نتوانستند همان نتایج آماری خوب را به دست آورند.

مطلب کامل را در کتاب  روان پر رمز و راز  خواهید خواند